Sri Amma Bhagawan Sharanam
Sri  Amma Bhagawan Sharanam

துணிச்சலான இதயங்கள்

 

இரவு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனக்கும் கவலை பிறக்கத் தொடங்கியது.

 

பாவனா என்னுடைய தங்கை. நாங்கள் இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்து வந்தோம். நான் பத்தாவது வகுப்பு; பாவனா ஆறாவது. சமீபத்தில், என் பள்ளியில் சீனியர் ஒருவனிடமிருந்து ஒரு பழைய சைக்கிளை மிகக் குறைந்த விலைக்கு அப்பா எனக்கு வாங்கிக் கொடுத்த பிறகு நானும் பாவனாவும் சைக்கிளில்தான் பள்ளிக்கு ஒன்றாகப் போய் வருகிறோம்.  பேருந்துகள் எங்கள் பள்ளியின் பக்கம் அதிகம் வருவதில்லை என்பதால் பல மாணவ மாணவிகள் நடந்தே பள்ளிக்குச் சென்று வருவார்கள். பள்ளியிலிருந்து எங்கள் வீட்டுக்கு மூன்று கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டும். பேருந்துகள் வந்தாலும் சரியான நேரத்துக்கு வருவதில்லை. பல சமயம் நிறைய நேரம் பேருந்துக்காக காத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கும். சில நேரங்களில் வரவே வராது. அதனால், சைக்கிள் எங்களுக்கு ஒரு வரப் பிரசாதமாக அமைந்தது.

 

வாரம் இரு முறை பாவனாவுக்கு பாட்டு வகுப்புகள் இருந்தன. எங்கள் பள்ளிக்கு அருகில் தங்கியிருந்த ஒரு பாட்டு டீச்சரிடம் பாவனா பாட்டுக் கற்றுக் கொண்டிருந்தாள். சாரு டீச்சர் மிகுந்த சிரத்தையுடனும் கண்டிப்புடனும் பாட்டு சொல்லிக் கொடுத்து வந்தார்கள்.  நல்ல ஆர்வமும் உற்சாகமுமுள்ள மாணவர்களை மட்டும் தன் வகுப்புகளில் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். மாலையில் பள்ளி முடிந்ததும் பாட்டு வகுப்புகளுக்கு பாவனா செல்வாள். என்னுடைய தந்தை அருகாமையில் உள்ள ஊரில் ஒரு பட்டறையில் ஃபிட்டராக வேலை பார்த்து வந்தார்.  மாலையில் வீடு திரும்பும் நேரம் பாவனாவை அவளுடைய பாட்டு வகுப்பிலிருந்து  கூட்டிக்கொண்டு வருவார். ஆனால், இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை திங்கட்கிழமையன்று அவருக்கு பட்டறையில் கூடுதல் வேலை இருக்கும். அன்று மட்டும் பாவனாவை அழைத்து வருவது என்னுடைய வேலை.

 

அன்றைக்கு, பாட்டு வகுப்பில் சாரு டீச்சர் வழக்கத்தை விட கூடுதலான உற்சாகத்துடன் பாட்டுச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பாவனாவும் அன்று நல்ல உற்சாகத்துடன் கற்றுக் கொண்டிருந்தாள்.  அதனால் வகுப்பு முடிய அதிக நேரம் எடுத்துக் கொண்டது. வகுப்பு முடிந்ததும் இருவரும் சங்கீதத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். நான் பொறுமையாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டும் நேரமும் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

 

ஒரு வழியாக வகுப்பு முடிந்து பாவனா வெளியே வந்ததும் அவளை அவசரப்படுத்தினேன். அவளும் என் சைக்கிள் கேரியரில் ஏறிக் கொண்டாள்.  பள்ளியிலிருந்து எங்கள் கிராமத்துக்குப் போவதற்கு ஒரு குறுக்குச் சாலையும் உண்டு. இருட்டுவதற்கு முன்னே சீக்கிரமாக வீடு போய் சேர வேண்டுமே என்று அந்த குறுக்குச் சாலையில் சைக்கிளை ஓட்டினேன்.  

 

அந்த குறுக்குச் சாலை வழியாகப் போவது மிகவும் ரம்யமான அனுபவம். அருகிலிருந்த இரு மலைகளுக்கிடையே இருந்த இடைவெளி வழியாக அந்தப் பாதையில் ஆண்டு முழுவதும் ஜில்லென்று காற்று வீசும்.   

அந்தக் குறுக்குச் சாலையின் இரு புறங்களையும் அடர்ந்த மாமரங்களின் வரிசை அலங்கரித்திருக்கும். வயல்களுக்கு நடு நடுவே தென்னந் தோட்டங்களையும் காணலாம். பாம்பு போன்று வளைந்து வளைந்து போகும் அழகிய ஒரு வாய்க்காலும் உண்டு. மலையிலிருந்து வழிந்தோடும் நீர் இந்த வாய்க்கால் வழியாகத் துள்ளித் துள்ளி ஓடுவதைப் பார்க்க மனசும் பரவசப்படும். பரந்த வெட்டவெளி, பின்புறமாக மலை, நடு நடுவே அழகிய சோலைகள் என்று அந்தக் குறுக்குப் பாதையின் வழியே சென்றால் ஏதோ வேறு உலகத்தில் இருப்பது போலத் தோன்றும்.  இயற்கை ஆர்வலரான பாவனாவுக்கு அந்தப் பாதை வழியே போவது மிகவும் பிடிக்கும்.

இருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. வேகமாக வீடு போய் சேர வேண்டும். அம்மா அப்பா நமக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வேக வேகமாக சைக்கிள் பெடல்களை அழுத்தினேன். அன்று அமாவாசை வேறு. இருட்டி விட்டால் அந்தப் பாதை வழியே அதிகமாக வேறு வெளிச்சமும் இருக்காது.  

 

இருட்டி விட்டால் என்ன? இன்னும் நல்லதுதான். பறவைகள் தங்கள் வீட்டுக்குக் கூட்டம் கூட்டமாகத் திரும்பி வரும் அழகிய காட்சியைக் காணலாமே,” என்றாள்.

 

பாவனாவுக்கு பயம் என்றால் என்னவென்று தெரியாது. நான் அவளுக்கு எதிர்மறை. எனக்கு இருட்டைக் கண்டால் பயம். பூச்சியைக் கண்டால் பயம்.  இன்னும் எது எதற்கெல்லாமோ பயம்.            

 

பாதி வழி செல்லும் பொழுதே நன்றாக இருட்டத் தொடங்கி விட்டது. எனக்கோ வயிற்றில் புளி கரைக்க ஆரம்பித்தது. தெரு விளக்குகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மினு மினுத்துக் கொண்டிருந்தன. சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக மிதிக்க ஆரம்பித்தேன். “ஆண்டவா, சீக்கிரமாக எங்களை வீட்டில் கொண்டு சேர்த்து விடு.” என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டேன்.

 

நிறைய மின்மினிப் பூச்சிகள் பறக்கத் தொடங்கின. “ஹையா, மின் மினிப் பூச்சிகள். எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்ப்பதற்கு,” என்று பின்னாலிருந்து பாவனா குதித்தாள். சைக்கிள் தடுமாறியது.

 

திடீரென்று “அருண்,  நிறுத்து, நிறுத்து,” என்று பாவனா கத்தினாள். என்ன ஆயிற்றோ என்று பயந்து நான் ப்ரேக்கை அழுத்திப் பிடித்தேன். அதற்குள் பாவனா சைக்கிளிலிருந்து குதித்து விட்டாள்.

 

ஏதோ குழந்தை அழுவது போல எனக்குச் சத்தம் கேட்டது,” என்று பதறினாள் பாவனா.

 

என்ன? குழந்தை அழுகிறதா? இந்தக் காட்டிலா?” என்றேன். பின்னர் சற்று யோசித்து, “பாரு, பாவனா, இங்கே நிறைய விவசாயிகள் வேலை பார்க்க வருகிறார்கள். அவர்களின் குழந்தையை பக்கத்தில் விட்டு விட்டு வேலையை முடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். வா, நாம் போகலாம். இப்பொழுதே  நன்றாக இருட்டி விட்டது, வா... வா..” என்று சொல்லி பாவனாவின் கையைப் பிடித்து இழுத்தேன்.

 

இல்லை… அருண்… நிச்சயமாக குழந்தை அழுகிறது… உனக்குக் கேட்கவில்லையா? என்னவென்று பார்க்கலாம், வா” என்று கூறி அழுகைக் குரல் வந்த திசையை நோக்கி குழந்தையைத் தேட ஆரம்பித்தாள் பாவனா.  அவள் பின்னே நானும் இருட்டில் ஓடினேன்.

 

பார்த்தால், சற்று தூரத்தில் ஒரு மரத்தடியில் ஒரு தூளியிலிருந்து குழந்தையின் அழு குரல் எனக்கும் தெளிவாகக் கேட்டது. அருகில் போய் பார்த்தால் தூளிக்குள் ஒரு சிறு குழந்தை. ஒரு வயதிருக்கும். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தோம். யாரும் தென்படவில்லை. பாவனா தூளியை ஆட்டினாள். குழந்தை அழுகையை நிறுத்தவில்லை. சற்றும் தயங்காமல் கைகளை உள்ளே கொடுத்து லாவகமாக அந்த சிறு குழந்தையை கையிலெடுத்தாள்.

 

பாவனா, முன்பின் தெரியாதவர்களின் குழந்தையை கையில் எடுக்காதே. பிரச்சினையாகும்,” என்று தங்கையைக் கண்டித்தேன். ஆனால், அவள் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. குழந்தையை கையிலேந்தி அதைத் தாலாட்டுவது போல பாவனை செய்தாள்.

 

குழந்தை முழுவதுமாக நனைந்திருந்தது. உடம்பில் ஒரு துணியும் இல்லை. குழந்தையில் மூக்கிலிருந்து சளி ஒழுகிக் கொண்டிருந்தது. தலைமுடி சிக்கலாக இருந்தது. உடம்பு முழுவது சேறும் சகதியுமாக இருந்தது. சொல்லக் கூடாதுதான். எனக்கு அந்தக் குழந்தையைப் பார்ப்பதற்கு அருவறுப்பாக இருந்தது. ஆனால், பாவனா அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லை.  நான் என் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டேன்.

 

பாவனா, நீ இப்படி செய்வது சரியில்லை. நாம் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும். அம்மா ரொம்ப கவலைப்படுவாங்க. ரொம்ப லேட் ஆகி விட்டது. குழந்தையை தூளியிலேயே விட்டுவிட்டு வா. அந்தக் குழந்தையின் அம்மா இங்கே எங்கேயோதான் இருப்பாங்க. கண்டிப்பாக சீக்கிரம் வந்து விடுவாங்க.” என்று வலியுறித்தினேன்.

 

என்ன அருண். நெஞ்சிலே கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாம இருக்கியே? பாவம் இந்தக் குழந்தையை இப்படியே இருட்டில் விட்டுவிட்டு போகணும்னு சொல்கிறாயே?” என்று என்னைக் கடிந்து கொண்டாள்.

 

எனக்குக் கோபமாகவும், பதட்டமாகவும் இருந்தது. அதே சமயம். அந்தக் குழந்தையின்  நிலையும் பரிதாபமாகவும் இருந்தது. பாவனா சொல்வதிலும் அர்த்தம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஒரே இருட்டாக வேறு இருந்தது. எனக்கு பயமாகவும் இருந்தது. என்ன செய்வதென்று தவித்தேன். மீண்டும் அங்கும் இங்கும் பார்த்தேன். யாரும் கண்ணில் தென்படவில்லை.

 

நாம் இந்தக் குழந்தையை வீட்டுக்கு எடுத்துக் கொண்டு போகலாம். என்ன செய்யலாம்னு அம்மா கரெக்டா சொல்வாங்க.” என்றாள் பாவனா.

 

சொன்னதோடு மட்டும் இல்லாமால் குழந்தையை தோளில் போட்டுக் கொண்டு சைக்கிளை நோக்கி பாவனா நடந்தாள். என்னுடைய கருத்தை தெரிந்து கொள்ளக் கூட விரும்பவில்லை என்பது அவளது செய்கையிலிருந்து புரிந்தது.  “வா, அருண், போகலாம். அம்மா நம்மைத் தேடுவாங்க” என்று அவள் என்னை அவசரப்படுத்தினாள்.

 

அந்தக் குழந்தை இப்பொழுது பெரும்பாலும் அமைதியாகி விட்டது. பாவனா தன் தோளில் அந்தக் குழந்தையை தாலாட்டுவது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

 

வேறு வழியில்லாமல் சைக்கிளை எடுத்தேன். பாவனா குழந்தையை தோளில் சுமந்து கொண்டே லாவகமாக கேரியரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள். இந்தப் பெண் குழந்தைகளுக்கு எப்படித்தான் சில விஷயங்கள் சட்டென்று தெரிந்து விடுகிறதோ?

 

வேக வேகமாக வீடு திரும்பினோம். அம்மா வாசலிலேயே எங்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது. நாங்கள் சைக்கிளிலிருந்து ஒரு குழந்தையையும் தூக்கிக் கொண்டு இறங்குவதைப் பார்த்து அம்மாவுக்கு ஒரே அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  “என்னடா அருண்... என்ன ஆச்சு? யார் இந்தக் குழந்தை? இதை இங்கே எதற்குத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேள்வி மேல் கேள்வியாக அடுக்கினாள். ஆனால், அதே சமயம், அந்தக் குழந்தையையும் பாவனாவிடமிருந்து தன் கையில் வாங்கிக் கொண்டாள்.

 

மூச்சிரைக்க நடந்ததை அம்மாவிடம் சொன்னோம்.  ரொம்பவே பதறிப் போனாள்.  

 

யாருடைய குழந்தையோ தெரியலையே? நாம் வைத்துக் கொண்டால் பிரச்சினையாகி விடுமே. கண்டிப்பாக போலீசுக்குச் சொல்லணுமே!” என்றாள். அப்படி அம்மா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே அக்கம் பக்கத்திலிருந்து மற்றும் சிலர் கூடி விட்டனர். சிறிய கிராமம். இங்கே ஒளிவு மறைவு எல்லாம் கிடையாது. வந்தவர்கள் ஆளாளுக்கு ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்தனர். அப்பாவும் வந்து விட்டார். வீட்டில் ஒரே கூட்டமாக பலரும் நின்றிருப்பதைப் பார்த்து அவரும் பதட்டப்பட்டார்.  

 

பக்கத்து தெருவிலிருந்து அப்பாவின் நண்பர் சுந்தர் அங்கிளும் தன்னுடைய ஸ்கூட்டரை எடுத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தார். பின் சீட்டில் பாவனா, பின்னால் அம்மா கையில் குழந்தையுன், அம்மாவுக்கும் பின்னே நான் எல்லோரும் ஸ்கூட்டரி ஏறிக் கொண்டோம். சுந்தர் அங்கிள் நேராக ஸ்கூட்டரை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு விட்டார். அப்பா தன் சைக்கிளில் வேகமாகப் பின் தொடர்ந்தார்.

   

ஸ்டேஷனில் ஒரே ஒரு போலீஸ்காரர் மட்டும் இருந்தார். ஆள் பார்ப்பதற்கு பருமனாக, மற்றவர் பயப்படும்படியான பெரிய மீசையுடன் காணப்பட்டார்.  எங்களைக் கண்டதும் மிரட்டும் தொனியில் கேள்விகள் கேட்டார். நாங்களும் மிரண்டு விட்டோம். ஆனால், பாவனா மட்டும் அவரைக் கண்டு அஞ்சியதாகத் தெரியவில்லை. அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் ‘டாண், டாண்’ என்று பதில் கூறினாள். இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. நான் பாவனாவுக்குப் பின்னே பயந்து நின்று கொண்டிருந்தேன்.  பாவனாவின் துணிச்சலைக் கண்ட போலீஸ்காரர் இறங்கி வந்தார். எவ்வளவு கரிசனத்துடன் பாவனா ஒரு சிறு குழந்தையைக் காப்பாற்றுவதில் குறியாக இருந்திருக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார்.

 

அதற்குள் சப்-இன்ஸ்பெக்டரும் வந்து விட்டார். அவர் மேலும் சில கேள்விகளைக் கேட்டார். அவரும் பாவனாவைப் பாராட்டி தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். இது ஒரு சின்ன கிராமம். பல விவசாயிகள் குழந்தைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு வேலைக்குச் செல்வது வழக்கம்தான். இப்பொழுது இந்தக் குழந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருப்பார்களோ என்னவோ” என்று கவலைப்பட்டார்.

 

குழந்தையைப் போலீஸ் ஸ்டேஷனிலும் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. என்ன செய்வது என்று அவருக்கும் புரியவில்லை. ஏதோ கேட்க விரும்புவது போலத் தோன்றியது. ஆனால் ரொம்பவும் தயங்கினாற்போல இருந்தது.  சுந்தர் அங்கிள் கொஞ்சம் சுதாரித்துக் கொண்டு சப் இன்ஸ்பெக்டருடைய உதவிக்கு வந்தார்.

 

சப் இன்ஸ்பெக்டர் சார்… இன்று ஒரு இரவு மட்டும் வேண்டுமானால் இந்தக் குழந்தை இவங்களோடவே இருக்கட்டுமே. நாளைக் காலை என்ன செய்வது என்று யோசிக்கலாமே” என்று அப்பா அம்மாவைக் கூடக் கேட்காமல் ஐடியா கொடுத்து விட்டார். சப் இன்ஸ்பெக்டருக்கும் அது சரியான யோசனையாகப் பட்டது. ஒரு இரவு முழுவது முன்பின் தெரியாத சிறு கைக்குழந்தையைப் எப்படிப் பார்த்துக் கொள்வது என்று அப்பாவுக்கு சங்கடமாகி விட்டது.  பாவனா மட்டும் மிகவும் மகிழ்ந்தது தெரிந்தது.

 

“சரி, ஒரு போலீஸ்காரரை உங்களுடன் அனுப்பி வைக்கிறேன். உங்கள் பாதுகாப்புக்காக. காலையில் நானே உங்கள் வீட்டுக்கு வருகிறேன்.” என்று சப் இன்ஸ்பெக்டரும் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார்.  இருந்தும், அந்த நேரத்திலும் அந்தக் குழந்தையை அதன் பெற்றோர்கள் தேடாமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலையுடன் என்னை மட்டும் அவர் கூட அந்தக் குழந்தையை நாங்கள் பார்த்த இடத்துக்கு வரச் சொன்னார். அவர் பின்னே மோட்டர் பைக்கில் ஏறிக்கொண்டேன். அம்மா அப்பா பாவனா குழந்தையுடன் வீட்டுக்குச் சென்றார்கள்.  நாங்கள் அதே இடத்துக்குப் போன போதும் அங்கே யாரும் தென்படவில்லை. ஒரே கும்மிருட்டாக இருந்தது. சப் இன்ஸ்பெக்டர் என்னிடம் கனிவாகப் பேசியதில் எனக்கும் அவர் மீது இருந்த பயம் போய் விட்டது. என்னை வீட்டில் கொண்டு விட்டுவிட்டு காலை மீண்டும் வருவதாகச் சொல்லிப் போய் விட்டார்.

 

எங்கள் பெற்றோர்களுக்கு எங்கள் மீது பெருமையாக இருந்தது. இளம் வயதில் திக்கற்ற ஒரு சிறு குழந்தையை தைரியமாக வீட்டுக்கு கொண்டு வந்தது பற்றி, தைரியமாக போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரிடம் விவரங்களைக் கூறியது பற்றி, அவர் கூட நான் சென்றது பற்றி எல்லாத்துக்கும் எங்களைப் பாராட்டினார்கள். 

 

நேரம் நள்ளிரவை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.  அம்மா வெந்நீர் வைத்து குழந்தையை பாவனா உதவியுடன் குளிப்பாட்டி விட்டாள்.   நல்ல ஒரு துண்டில் குழந்தையைச் சுற்றினாள். அதற்குள் பாவனா அடுப்பைப் பற்ற வைத்து குழந்தைக்கு பால் சுட வைத்து விட்டாள். பாலைக் குடித்து விட்டு குழந்தை தூங்கி விட்டது. பாவனாவுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. இரவில்  நடு நடுவே கொஞ்சம் அழுதாலும் குழந்தை இரவில்  நன்றாகத் தூங்கியது. எங்களுக்கு வேறு தொந்திரவு எதுவுமில்லை. எங்களுக்குப் பாதுகாப்புக்காக வந்த போலீஸ்காரரும் நள்ளிரவு நெருங்கும் பொழுது வேறு ஏதும் பிரச்சினை வராததால் தன் வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கி அதிகாலையில் வருவதாகச் சொல்லிப் போய்விட்டார்.  நான் சீக்கிரம் தூங்கி விட்டேன். அப்பா அசதியினால் கண்ணயர்ந்தார். பாவனா மட்டும் குழந்தை தூங்குவதையே வெகு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளும் வெகு நேரம் கழித்து தூங்கி விட்டாள். அம்மா மட்டும் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தாள் என்று அடுத்த நாள் காலையில் தெரிந்து கொண்டேன்.

******

 

அடுத்த நாள் காலை, இன்ஸ்பெக்டரும் அந்தப் போலீஸ்காரரும் ஒரு ஜீப்பில் வந்து விட்டார்கள். எங்கள் கிராமத்துக்குப் பக்கத்தில் ஒரு சத்ய சாயி பக்தர் அனாதைக் குழந்தைகளின் இல்லம் நடத்தி வந்தார். சுற்று வட்டாரத்தில் நல்ல பெயர் பெற்றவர். பல குழந்தைகளை நன்கு கவனித்து வந்தார். அந்த குழந்தைகள் இல்லத்துக்கு நாங்கள் கண்டெடுத்த குழந்தையை கொண்டு விடலாம் என்று சப் இன்ஸ்பெக்டர் கூறினார். பாவனாவுக்கு மிகவும் வருத்தம்.

“ஏன்? இந்தக் குழந்தை எங்களுடனேயே இருக்கட்டுமே” என்று சப் இன்ஸ்பெக்டரிடம் துணிச்சலாகக் கேட்டாள்.

 

“இல்லையம்மா. இதில் நிறையப் பிரச்சினைகள் வரும்.  உனக்குச் சின்ன வயது. இப்பொழுது புரியாது. நான் அந்தக் குழந்தையின் நன்மைக்காகத்தான் சொல்கிறேன்.” என்றார் சப் இன்ஸ்பெக்டர்.

 

சப் இன்ஸ்பெக்டர் இரவோடு இரவாக ஒரு பத்திரிகைக்கு அந்தக் குழந்தையைப் பற்றிய ஒரு விளம்பரமும் கொடுத்து விட்டார். அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் அந்த விளம்பரம் வரும் என்றார்.  ஜீப்பில் பாவனாவையும் என்னையும்  நாங்கள் குழந்தையைக் கண்ட அதே இடத்துக்கு மீண்டும் கூட்டிச் சென்றார்.  முந்தின இரவு நாங்கள் குழந்தையை வெளியே எடுத்த தூளி அங்கேயே அப்படியே மரக்கிளையிலிருந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. பல விவசாயிகள் அங்கங்கே வேலைக்காக நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தனர். பலரிடம் இன்ஸ்பெக்டர் விசாரித்தார். உருப்படியாக எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை.

 

அதற்குள் தகவல் பல இடங்களுக்குப் போய் விட்டது. எங்கள் பள்ளிக்கும் தெரிந்து விட்டது. பள்ளியின் தலைமையாசிரியரும் ஒன்றிரண்டு ஆசிரியர்களுடன் அந்த இடத்துக்கு வந்து விட்டார். முழு விவரங்களை அறிந்து கொண்ட தலைமையாசிரியர் எங்களை வெகுவாகப் பாராட்டினார்.  எங்களை ஒரு ஹீரோ போல புகழ்ந்து தள்ளினார்.  பள்ளியில் எங்கள் பெயர் மிகவும் பிரபலமாகி விட்டது.

 

வீட்டுக்குத் திரும்பவும் வந்து நாங்கள் எல்லோரும் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு அந்த குழந்தைகள் இல்லத்துக்குப் போனோம். அதற்குள் அதை நடத்தி வந்தவருக்கும் தகவல் தெரிவிக்கப் பட்டதால் அவரும் தயார் நிலையில் இருந்தார். அந்த இல்லாம் நல்ல நேர்த்தியாக தூய்மையாக இருந்தது. குழந்தையை அவரிடம் ஒப்படைத்த போது பாவனா அழுது விட்டாள். அந்தக் குழந்தைக்கு அதற்குள் “முத்து” என்று பாவனா பெயரிட்டிருந்தாள். “முத்துவை நல்லா கவனிச்சுக்கங்க, சார்,” என்று அந்த இல்லத்தை நடத்தியவரிடம் ஒரு பெரிய மனுஷி போலக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

 

பாவனாவுக்கு எவ்வளவு கரிசனம் பார் என்று நான் வியந்தேன்.

 

வீடு திரும்பிய பின்பும் பாவனாவுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. மாலையில் மீண்டும் அதே இடத்துக்குப் போய் விசாரிக்கலாம் என்றாள். எனக்குச் சம்மதமில்லைதான். இருந்தாலும் பாவனாவின் அக்கறையைக் கண்டு எனக்கு மறுத்துப் பேசவும் மனம் வரவில்லை.  மாலை மீண்டும் அதே இடத்துக்குப் போய் பலரிடம் நாங்களும் விசாரித்தோம். அந்தக் குழந்தைகள் இல்லத்துக்குப் போய் முத்துவைப் பார்த்து வரலாம் என்றாள். என் சைக்கிளில் பாவனாவை ஏற்றிக்கொண்டு போய் முத்துவையும் பார்த்து விட்டு வந்தோம். முத்துவும் பாவனாவைக் கண்டதும் ஏதோ ரொம்ப நாட்கள் நெருங்கிப் பழகியது போல சிரித்து விளையாடினாள். அவளுடன் சிறிது நேரம் விளையாடி விட்டு வீடு திரும்பினோம்.

 

*****

 

அத்தோடு நிற்கவில்லை. தினமும் மாலையில் பள்ளியிலிருந்து  திரும்பும் வழியில் நின்று பலரிடம் பாவனாவின் விசாரணை தொடர்ந்தது. குழந்தைகள் இல்லத்துக்கும் போய் முத்துவைப் பார்த்து வந்தோம். இடையில் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கும் போய் விசாரித்தோம். இதுவரை யாரும் குழந்தை காணாமல் போனதாக புகார் கொடுக்கவில்லை. பாவனாவுக்கு ரொம்ப வருத்தம்.  

 

அந்தக் குழந்தையை ஏதோ காரணத்தினால் வேண்டுமென்றே அனாதையாக விட்டுவிட்டு பெற்றோர்கள் காணாமல் போயிருக்கலாம் அல்லது தற்கொலை பண்ணிக் கொண்டிருக்கலாம்” என்று யாரோ பாவனாவிடம் ஒரு நாள் பள்ளியில்  சொல்லி விட்டார்கள். அவ்வளவுதான் அன்று முழுவதும் பாவனா “ஓ”வென்று அழுது கொண்டிருந்தாள். இப்படியும் ஒரு அம்மா அப்பா கொடுமைக்காரர்களாக இருப்பார்களா? தங்கள் குழந்தை காணாமல் போனதைப் பற்றிக் கூட கவலைப்படாமல் இப்படியா இருப்பார்கள்? இப்படியா குழந்தையைத் தவிக்க விட்டு ஓடிப்போயிருப்பார்கள்?” என்று தெரியாத அந்தப் பெற்றோர்களைப் பற்றி கடிந்து கொண்டாள். திட்டித் தீர்த்தாள். அன்று முழுவதும் எவ்வளவோ சொல்லியும் எங்களால் பாவனாவை சமாதானப்படுத்த முடியவில்லை.

 

*****
 

போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு தினமும் போய் அங்கிருந்தவர்களையும், சப் இன்ஸ்பெக்டரையும் பாவனா தொந்திரவு செய்ததில் அவர்களும் தங்கள் விசாரணையையும் தேடலையும் பலப்படுத்தியிருப்பார்கள் போலும். இருந்தும், அவர்களுக்கும் எந்த தகவலும் இல்லை.

ஆனால், பாவனாவின் விசாரணைக்கு விரைவில் பலன் கிடைத்தது. குழந்தையை நாங்கள் கண்டெடுத்த ஒன்பதாம் நாள் எங்களுக்கு கொஞ்சம் தகவல்கள் கிடைத்தன. கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் ஒரு சில நாட்களுக்கு முன்பாக  நரிக்குறவர்கள் என்றழைக்கப்படும் ஒரு நாடோடிக் கும்பல் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் குழந்தையை நாங்கள் கண்டெடுத்த இடத்தில் தங்கியிருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறார். அவர்களிடையே இருந்த ஒரு சிறு குழந்தையையும் கவனித்திருக்கிறார். தூளியில் ஒரு குழந்தையைக் கிடத்துவதையும் கவனித்திருக்கிறார். அவர்களோடு வேறு சில குழந்தைகள் இருந்ததையும் பார்த்திருக்கிறார்.

 

தகவல் கிடைத்த உடனேயே நாங்கள் சப் இன்ஸ்பெக்டரிடம் ஓடினோம். எங்களுக்குக் கிடைத்தத் தகவலைப் பற்றிச் சொன்னோம்.  சப் இன்ஸ்பெக்டர் எங்களுடைய முயற்சிகளை வெகுவாகப் பாராட்டினார். உடனேயே அந்த நாடோடிக் கும்பலைப் பற்றி விசாரிப்பதாக உறுதியளித்தார்.

 

அதற்கு அடுத்த நாளே ஒரு திடுக்கிடும் தகவல் போலீசுக்குக் கிடைத்தது. பக்கத்து கிராமத்தில் ஒரு குளத்தில் ஒரு பெண்ணின் உடல் மிதந்து கிடப்பதைக் கண்டறிந்தார்கள். ஆனால், அதற்கும் நாங்கள் கண்டெடுத்த குழந்தைக்கும் எந்த தொடர்பும் ஏற்படுத்த முடியவில்லை. இறந்த அந்தப் பெண்ணின் உடல் அருகிலுள்ள அரசு மருத்துவ மனைக்கு சோதனைக்காக எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

 

பக்கத்தில் இன்னொரு ஊரில் சந்தேகத்தின் பேரில் ஒருவரை போலீஸ் கைது செய்திருந்தது. அவரை விசாரித்ததில் இன்னும் பல திடுக்கிடும் தகவல்கள் போலீசுக்குக் கிடைத்தது.  இரண்டு நாடோடிக் கும்பல்களுக்கிடையே தங்கியிருந்த ஒரு இடத்தில்  பண விஷயமாக வாக்குவாதம் ஏற்பட்டிருந்திருக்கிறது. கைது செய்யப்பட்ட நபர் இரண்டில் ஒரு கும்பலைச் சேர்ந்தவர், வெறும் வாக்குவாதத்தில் தொடங்கியது பெரிய சண்டை, கைகலப்பாக முடிந்திருக்கிறது.  கைகலப்பு முடிந்து இரண்டு கும்பலும் தனித் தனியே பிரிந்த பின்பும் கைது செய்யப்பட்ட அந்த நபர் தன் கும்பலில் ஒருவரான ஒரு பெண்ணிடம் மீண்டும் தன் சண்டையைத் தொடங்கியிருக்கிறார்.  அந்தப் பெண்ணும் கைக் குழந்தையை தூளியில் இட்டுவிட்டு அந்த நபருடன் விடாப்பிடியாகச் சண்டையைத் தொடர்ந்திருக்கிறார். சண்டை முற்றியிருக்கிறது. கோபத்தில் அந்த நபர் அந்தப் பெண்மணியை ஓங்கி அடித்து உதைத்திருக்கிறார். அடிபட்ட அந்தப் பெண்மணி மயக்கம் போட்டு விழுந்திருக்கிறார். ஆனால், அவளுக்கு உதவாமல் அந்த நபர் தன்  நாடோடிக் கும்பலுடன் சேர்ந்து கொள்வதற்குப் போய் விட்டார்.   

 

மயக்கம் தெளிந்த பெண்மணி எப்படியோ எழுந்திருந்து தண்ணீர் குடிப்பதற்கு பக்கத்திலுள்ள குளத்தை அணுகியிருக்கிறாள். அநேகமாக, குளத்தருகில் வந்த போது மீண்டும் மயங்கி தண்ணீருக்குள் விழுந்திருக்க வேண்டும். நீச்சல் தெரிந்திருக்காது. மயங்கிய நிலையில் தண்ணீரில் மூழ்கி இறந்திருக்க வேண்டும். இதையெல்லாம் போலீஸ் யூகித்திருக்க வேண்டும்.  

 

அப்படியாக, குழந்தையின் தாயாரைப் பற்றியத் தகவல் போலீசுக்கு யூகங்கள் மூலமாகத் தெரிந்து விட்டது. தந்தை யார் என்பது தெரியவில்லை. பாவம், அந்தக் குழந்தை தன் தாயாரை இழந்து விட்டது. ஆனால், அந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை கொடுக்கக் கூடிய நல்ல ஒரு இடம் கிடைத்து விட்டது. அந்தக் குழந்தை இல்லத்தில் முத்துவுக்கு நல்ல உணவு, உடை, தங்குவதற்கு ஆரோக்கியமான இடம், பிற்காலத்தில் நல்ல படிப்பு, விளையாடுவதற்கு நண்பர்கள், கவனித்துக் கொள்வதற்கு நல்ல பெரியவர்கள் எல்லாம் கிடைத்து விட்டது.

 

தாயார் இல்லாத, தந்தை யாரென்று தெரியாத குறையை கண்டிப்பாக என்றேனும் ஒரு நாள் முத்து உணர்வாள். அன்று அவள் வருத்தப்படலாம். அதை நினைக்கும் பொழுது எனக்கும் மனதைப் பிழிந்தது.

 

நாங்கள் ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் அந்த குழந்தைகள் இல்லத்துக்கு எங்கள் பெற்றோருடன் சென்று முத்துவுடன் சிறிது நேரம் விளையாடி விட்டு வருவோம். எங்கள் பெற்றோருக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சி. முத்துவுக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கும் ஏற்பட்டது.

 

முத்து வேகமாக வளர்ந்து வருகிறாள். இப்பொழுதெல்லாம் முத்துவைப் பார்க்கப் போவது போல வேறு ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் இல்லத்துக்கும் நாங்கள் அடிக்கடி போய் வருகிறோம். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு எங்களாலான எல்லா உதவிகளையும் செய்து வருகிறோம். எங்களுக்கும் நிறைய மன நிம்மதி கிடைக்கிறது.

 

என்ன இருந்தாலும், எல்லாப் பெருமையும் பாவனாவுக்கே சேரும். அவள் மட்டும் தைரியமாக முத்துவை எடுத்துக் கொண்டிராவிட்டால் எங்களுக்கு இது போன்ற ஒரு சுவாரசியமான அனுபவம் கிடைத்திருக்குமா?

 

*****

 

என்னுடைய வலைப் பதிவின் புதிய பக்கம்:

கடந்த வார நாட்குறிப்பு;

என் அனுபவங்களின் மீது ஒரு கண்ணோட்டம்.

My Blog:

www.neel48.blogspot.com

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Print Print | Sitemap
© Tirunelveli Natarajan Neelakantan